ومرگ سر آغاز تولد و ظهور و بروز تمامی رویاهای شیرین من است و انتهای این دنیای فانی پر از ابتدای رهایی از رنج،قفس،نفس و نیز نفس وهوس است
.رهایی از قفس بودن در رسیدن به مرتبه هوس نبودن است.و مرگ لذت دیرینی است که من در حسرت شیرینی آن همواره تلخ می نوشم و سخت می کوشم.ای کاش می شد مرگ را به مهمانی دعوت کرد،با او نشست،کلامی گفت و در نهایت با او همسفر شد .به سوی انتهای نیستی و رسیدن به ابتدای هستی.
تا دو ساعت بعد دفنم همچنان جان داشتم
نخواست او به من خسته بی گمان برسد
شکنجه بیشتر از این؟که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو بوده به دیگران برسد
چه می کنی؟اگر او را که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد
رها کنی برود ازدلت جدا باشد
به آن که دوست ترش داشتی به آن برسد
رها کنی بروند و دوتا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد
گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری
که هق هق تو مبادا به گوششان برسد
خدا کند که ... نه نفرین نمی کنم که مباد
به او که عاشق او بودم زیان برسد
خدا کند که این عشق از سرم برود
خدا که فقط زود آن زمان برسد
در انتظار دیدارت می سوزد؟
دل بی قرارم،
به امید در آغوش کشیدن لحظه دیدار،
لحظه ها را عاشقانه می شمرد
و به انتظار می نشیند.
به دیدارش بیا...
از نديدنت هی میميرم
به اميد ديدنت
هی نو به نو
زنده میشوم.
گفتی که از غافلگیر کردن من خوشحال میشی.
دیروز واقعا غافلگیر شدم! خیلی زیاد!!
(فروغ فرخزاد)
در فراقت
آنقدر دعا خواهم خواند...
آنقدر خدا را به تضرع صدا خواهم زد...
تا خدا صدایم رابشنود...
تا، تو صدایم را بشنوی
و بگویی:
جان دلم...
زآه شرر بار ، این قفس را
برشکن و زیر و زبر کن
بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ
نغمه آزادی نوع بشر سرا
وز نفسی عرصه این خاک توده را
پر شرر کن
ظلم ظالم ، جور صیاد
آشیانم داده بر باد
ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن
نوبهار است، گل به بار است
ابر چشمم، ژاله بار است
این قفس چون دلم تنگ و تار است
شعله فکن در قفس ای آه آتشین
دست طبیعت گل عمر مرا مچین
جانب عاشق نگه ای تازه گل از این
بیشتر کن ، بیشتر کن ، بیشتر کن
مرغ بی دل، شرح هجران
مختصر، مختصر، مختصر کن
شروع جدید
از امشب تمام دلتنگی های من را خواهید خواند
دوری از آرزو
یعنی مرگ
و نام این وبلاگ از امروز
روزگار سیاه من است
یعنی دوری از آرزو
این وبلاگ
تعطیل شد
بای
به دلیل بی هوده بودن ۸ سال تلاش
لطفا دل به کسی ندهید
تاریخ شروع: بهمن 86
تاریه پایان : شهریور 89
چشام دریای بارونه شقایق
مثل مردن میمونه دل بریدن
ولی دل بستن آسونه شقایق
شقایق درد من یکی دو تا نیست
آخه درد من از بیگانه ها نیست
کسی خشکیده خون من رو دستاش
که حتی یک نفس از من جدا نیست
شقایق وای شقایق گل همیشه عاشق
شقایق اینجا من خیلی غریبم
آخه اینجا کسی عاشق نمیشه
عزای عشق غصه اش جنس کوهه
دل ویرون من از جنس شیشه
شقایق آخرین عاشق تو بودی
تو مردی و پس از تو عاشقی مرد
تو رو آخر سراب و عشق و حسرت
ته گلخونه های بی کسی برد
شقایق وای شقایق گل همیشه عاشق
دویدیم و دویدیم و دویدیم
به شبهای پر از قصه رسیدیم
گره زد سرنوشتامونو تقدیر
ولی ما عاقبت از هم بریدیم
شقایق جای تو دشت خدا بود
نه تو گلدون نه توی قصه ها بود
حالا از تو فقط این مونده باقی
که سالار تمومه عاشقایی
شقایق وای شقایق گل همیشه عاشق
بازم مثل هميشه قطره اشك روگوشه چشمم سنگيني مي كنه
قطره اي كه دوست داره از گوشه چشمم بيوفته پايين
و روي صورتم سرسره بازي كنه
قطره اي كه به محض پايين آومدن از صورتم ناپديد ميشه و صورتم و
با كوله باري از غم تنها ميزاره
قطره اشكي كوچك با دلي بزرگ اما عمري كوتاه
قطره اي كه تمام غم و غصه دلم و با خودش مي بره
و ديگه چيزي براي دلم نميزاره
اي كاش چروكي روي صورتم بوجود بياد و براي هميشه قطره اشك
و روي صورتم نگه داره.........
ميخوام تو تنهايي دلم باغي سوت و كور بوجود بيارم
باغي با درختاي غمگين و ساكت مثل دلم
با يه نيمكت براي دو نفر من و تو تنها
من و تو تنها كنار هم روي نيمكت تنهايي دلم
ميخوام حرفاي دلمو بريزم واست بيرون
حرفايي كه مثل يه بغض گلومو مي فشاره
حرفايي فقط براي تو
براي تو كه تو دل تنهام پا گذاشتي
براي تو كه كنارم روي نيمكت تنهاييم نشستي و نگاهم ميكني
براي تو كه منتظر شنيدن حرف دل مني
براي كسي كه تو دل تنهام فقط اون مي تونه پا بزاره......
۱۰۰۰ مرتبه ۹۰۰ جمله ی عاشقانه را روی۸۰۰ جای مختلف
به۷۰۰ زبان و پیش ۶۰۰ نفر فریاد زدم! ۵۰۰ تای آن رادر۴۰۰ جمله
گنجاندم و به ۳۰۰زبان در۲۰۰برگ ترجمه کردم. ۱۰۰تای آن را۹۰روز...
روزی۸۰ مرتبه برای تو خواندم! ۷۰ تای آن را آموختم وبیش از۶۰تای آنرا
تجربه کردم و ۵۰غروب را از ۴۰سمت به نظاره نشستم. در ماه
۳۰روزه،بیشتر از۲۰روز ۱۰ باراز تو ۹سوال کردم. ۸ سوال من را
۷ مرتبه در۶ روز جواب دادی. با ۵ واسطه ۴ دفعه تو را ۳ جا
دعوت کردم... ۲ ساعت خواهــــش کردم تا ۱ بار گفتی:
دوستت دارم....
عشقبازی به همین آسانی است...
که گلی با چشمی
بلبلی با گوشی
رنگ زیبای خزان با روحی
نیش زنبور عسل با نوشی
کار همواره باران با دشت
برف با قله کوه
رود با ریشه بید
باد با شاخه و برگ
ابر عابر با ماه
چشمه ای با آهو
برکه ای با مهتاب
و نسیمی با زلف
دو کبوتر با هم
و شب و روز و طبیعت با ما
عشقبازی به همین آسانی است...
شاعری با کلمات شیرین
دست آرام و نوازش بخش بر روی سری
پرسشی از اشکی
و چراغ شب یلدای کسی با شمعی
و دل آرام و تسلا
و مسیحای کسی یا جمعی
عشقبازی به همین آسانی است...
که دلی را بخری
بفروشی مهری
شادمانی را حراج کنی
رنجها را تخفیف دهی
مهربانی را ارزانی عالم بکنی
و بپیچی همه را لای حریر احساس
گره عشق به آنها بزنی
مشتری هایت را با خود ببری تا لبخند
عشقبازی به همین آسانی است...
هر که با پیش سلامی در اول صبح
هر که با پوزش و پیغامی با رهگذری
هر که با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی
نمک خنده بر چهره در لحظه کار
عرضه سالم کالای ارزان به همه
لقمه نان گوارایی از راه حلال
و خداحافظی شادی در روز آخر
و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا
و رکوعی و سجودی با نیت شکر
عشقبازی به همین آسانی است...
عاشق عاشق تر
نبود در تار و پودش ديدي گفت عاشقه عاشق
@@@@@@@@ نبودش @@@@@@@@@@
امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه ، تموم خونه ديدار اين خونه
فقط خوابه ، تو كه رفتي هواي خونه تب داره ، داره از درو ديوارش غم
عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ، بيا بر گرد تا ازعشقت
نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش
حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و گنجشك كلاغاي
سياه پوشن ، چراغ خونه خوابيده توي دنياي خاموشي ، ديگه ساعت رو
طاقچه شده كارش فراموشي ، شده كارش فراموشي ، ديگه بارون نمي
باره اگر چه ابر سياه ، تو كه نيستي توي اين خونه ، ديگه آشفته
بازاريست ، تموم گل ها خشكيدن مثل خار بيابون ها ، ديگه از
رنگ و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت
گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم
گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو
به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري
گفتم كه تو مي دوني،سرخاك
تو مي ميرم ، ولي
تا لحظه مردن
نمي گيرم
دل از
تو
تو واسه من عزيز تر از آني كه از تو دل گير بشم
من، محاله از تو سير بشم
كي ميتونه جاي تو رو تو قلب من بگيره
اينو بدون طفلي دلم به عشق تو اسيره
كي ميتونه جاي تو رو تو قلب من بگيره
اينو بدون عاشق تو داره واست ميميره
من ، محاله از تو سير بشم
توي اوج بي كسي هام دل واپسي هام ياوري از غيب رسيد به فرياد
شكر خدائي كه تو رو به من داد
توي دشت بي پناهي بي تكيه گاهي ياوري از غيب رسيد به فرياد
شكر خدائي كه تو رو به من داد
اشتياق زندگاني با تو در من زنده شد
باغ ويران دلم از عطر گل آكنده شد
خسته از بي حاصلي عمر بودم آمدي
حاصل بي ارزش من لايق و ارزنده
من، محاله از تو سير بشم
كي ميتونه جاي تو رو تو قلب من بگيره
اينو بدون طفلي دلم به عشق تو اسيره
كي ميتونه جاي تو رو تو قلب من بگيره
اينو بدون عاشق تو داره واست ميميره
ميخواهم و ميخواستمت تا نفسم بود
ميسوختم از حسرت و عشق تو بسم بود
عشق تو بسم بود كه اين شعله بيدار
روشنگر شبهاي بلند قفسم بود
آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت
غم بود كه پيوسته نفس در نفسم بود
دست منو آغوش تو هيهات كه يك عمر
تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود
بالله كه جز ياد تو گر هيچكسم هست
حاشا كه بجز عشق تو گر هيچكسم بود
سيماي مسيحائي اندوه تو اي عشق
در غربت اين محلكه فريادرسم بود
لب بسته و پر سوخته از كوي تو رفتم
رفتم بخدا گر هوسم بود بسم بود
یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهم باشند
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم
که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ کس نمی تواند مرا با خود آشتی دهد
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم
چرا که کسی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد
عمری با حسرت و انده زیستن نه برای خود فایده ای دارد و نه برای دیگران
باید اوج گرفت تا بتوانیم آن چه را که آموخته ایم با دیگران نیز قسمت کنیم
لحظات از آن توست؛ آبی، سبز، سرخ، سیاه، سفید،... رنگهایی را که بایسته است بر آنها بزن
روزهایت رنگارنگ
امشب بار دیگر به یاد تو و به یاد عهدی که با تو بسته ام به آسمان نگاه میکنم، نگاه کردن به
قرص ماه چهارده نیز مرهمی بر زخم عمیق دلم نمی گزارد، ابر تیره نیزستاره یکتا
وزیبای مرا پوشانده . نمی دانم آیا تو نیز به عهدت وفا داری یا نه؟............هر کجا باشی من
تنها به یاد تو هستم که هر شب به آسمان دل میبندم به امید اینکه بالاخره روزی تو را از
نزدیک خواهم دید.
زمانی که اجازه ورود مرا همراه با کوله باری از عشق در عمق چشمانت را دادی ، خود
میدانستی اسیر چشمانت هیچ گاه ازاد نمی شود و آن لحظه که روحم را تسخیر کردی تو فهمیدی
هیچ زمان روح من از تو جدا نخواهد شد. من به یاد تو و تو بی یاد مجدا از من هم قسم من با
تمام کودکیم با عشق تو بزرگ شدم حال چگونه می توانم سنگ صبور غم هایم را فراموش کنم
عشق محبت و نعمتی است خدا دادی که نمی توان از وجود انسان ها جدا کرد روزی که عشق
در قلب انسان نباشد مثل آیینه ای است از بی تصویری چاره ای جز شکستن ندارد
استاد از پس شیشه ی عینک
سرزنش واربه من می نگرد
باز بر چهره ی من می خواند
که چه ها بر دل من می گذرد
می کند مطلب خود را دنبال
بچّه ها عشق گناهست گناه
وای اگربردل نو خواسته ای
لشکر عشق بتازد نا گاه
می نشینم سر به زیرو خاموش
در دلبا خویشتنم غوغا ست
می کنم گرچه به ظاهر گوش امّا
نمی دانند که حواسم به کجاست
مبصر امروز چو اسمم را خواند
بی سبب دادکشیدم غایب
رفیقا همه خندیدند که
مجنون گشته طفلک غایب
لیک آنها نمی دانستند که
من آنجا و دلم جای دگر
دل آنها ست پی درسو کتاب
و دل من پی سودای دگر.
